SAAT 09.05’TE ZAMAN DURUYOR… Peki, Biz O’ndan Sonra Ne Yaptık?
10 Kasım…
Takvim yapraklarında sıradan bir gün gibi görünse de bu milletin yüreğinde hiçbir zaman sıradanlaşmayacak bir tarih… Saatler 09.05’i gösterdiğinde hayat susuyor. Arabalar duruyor, insanlar ayağa kalkıyor, sirenler çalıyor. Birkaç dakikalığına koca bir ülke aynı acıda buluşuyor. Ama sonra hayat devam ediyor… İşte asıl düşünmemiz gereken yer tam da burası! Çünkü biz, 10 Kasım’da yalnızca bir lideri kaybetmenin hüznünü yaşamıyoruz. Aynı zamanda onun bize bıraktığı büyük mirasa ne kadar sahip çıktığımızı da sorgulamalıyız. Mustafa Kemal Atatürk, yalnızca bir ülkenin kurtuluş mücadelesine önderlik eden komutan değildi. O, umudunu kaybetmiş bir millete yeniden ayağa kalkmayı öğreten insandı. Yoklukların içinden bir cumhuriyet çıkardı. Savaşların küllerinden bağımsız bir ülke kurdu. Kadınların, çocukların, gençlerin geleceğine inandı. Bilimi, aklı, eğitimi ve çağdaşlığı bir milletin yol haritası yaptı. Peki, bugün biz o yolun neresindeyiz?
Bir zamanlar cehaletle mücadele eden bir ülkenin çocukları bugün hâlâ eşit eğitim imkânı için mücadele ediyorsa…
Bir zamanlar kadınlara toplumsal hayatın kapılarını açan bir liderin ülkesinde kadınlar hâlâ yaşam hakkı için endişe duyuyorsa…
Bir zamanlar gençlerine, “Bütün ümidim gençliktedir” diyen bir ülkenin gençleri geleceklerini başka ülkelerde arıyorsa…
Durup düşünmemiz gerekmez mi?
Atatürk’ü sevmek, yalnızca fotoğrafını duvara asmak, heykelinin önüne çelenk bırakmak, 10 Kasım’da saygı duruşunda bulunmak değildir. Atatürk’ü sevmek; onun akla, bilime, adalete, özgürlüğe ve bağımsızlığa verdiği değeri hayatın her alanında yaşatmaktır. Onu anlamak, sadece geçmişi alkışlamak değil, geleceğe karşı sorumluluk taşımaktır. Belki de en büyük vefasızlık, Atatürk’ün adını her fırsatta anıp fikirlerini unutmak olur.
Bugün 10 Kasım…
Bir milletin gözleri yine saat 09.05’te dolacak. Yine sirenler çalacak. Yine milyonlarca insan aynı sessizlikte buluşacak. Ama ben inanıyorum ki Atatürk’ün asıl yaşadığı yer ne mermer heykeller ne de duvarlara asılmış fotoğraflardır. O, bir çocuğun özgürce kurduğu hayalde, bir öğretmenin karanlığı aydınlatan dersinde, bir kadının eşitlik mücadelesinde, bir gencin ülkesine duyduğu umutta yaşamaya devam ediyor. Ve bugün kendimize bir soru sormalıyız: Atatürk bugün aramızda olsaydı, bize bakıp gurur duyar mıydı?
Bu sorunun cevabını vermek kolay değil. Çünkü Atatürk’ü anmak birkaç dakikalık bir görevdir. Onun emanetine sahip çıkmak ise bir ömürlük sorumluluk…
Saat 09.05’te zaman duracak.
Ancak onun gösterdiği yolda yürümeyi bırakırsak asıl o zaman kaybedeceğiz.
Özlemle, minnetle ve bitmeyen bir saygıyla…
Rahat uyu Atam.
Senin açtığın yolda, gösterdiğin hedefe yürümek hâlâ bu milletin en büyük sorumluluğudur.
10 Kasım 1938 – Sonsuzluğa uğurladığımız, fikirleriyle sonsuza kadar yaşayacak olan büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ü saygı, özlem ve minnetle anıyoruz.
