2002’nin Offshore’u Hâlâ Yaşıyor
2002’de yaşananlardan gerçekten ders aldık mı?
Bazen hiç almadığımızı düşünüyorum.
Yıllar geçti, isimler değişti, teknoloji değişti, para kazanma yöntemleri değişti ama bizim zaaflarımız pek değişmedi. Dün offshore hesapların, bankerlerin, yüksek kazanç vaatlerinin peşinden giden toplum; bugün de aynı hikâyeyi başka isimler, başka ambalajlar ve başka sloganlarla dinlemeye devam ediyor.
Hâlâ Cem Uzan’ı ciddiye alan, geçmişte yaşananları unutup bugün söylediklerine kulak veren insanlar var.
Mesele Cem Uzan da değil aslında.
Mesele bizim insanlara ne söylediklerine göre değil, duymak istediklerimizi söyleyip söylemediklerine göre güvenmemiz.
Adamın tipine bakıyoruz, özgüvenli konuşmasına bakıyoruz, parası var mı diye bakıyoruz. Sonra iki güzel cümle kuruyor; bizim de hoşumuza gidiyorsa tamam…
“Bu adam doğru söylüyor.”
Peki nerede hesap?
Nerede belge?
Nerede geçmiş?
Nerede verilen sözlerin sonucu?
Biz çoğu zaman bunları sormuyoruz.
Çünkü duymak istediğimiz şeyi söyleyen kişiye inanmak, gerçeği araştırmaktan çok daha kolay.
Üstelik bu sadece ekonomi meselesi değil. Siyasette de, ticarette de, toplum hayatında da aynı refleksi görüyoruz.
Kolay para istiyoruz, kolay çözüm istiyoruz, kolay kahraman istiyoruz.
Sonra işler ters gidince de “Bizi kandırdılar” diyoruz.
Hayır…
Bazen kandırılmıyoruz; kandırılmak istediğimiz için sorgulamıyoruz.
2002’nin offshore hikâyesi bu yüzden sadece geçmişte kalmış bir ekonomik olay değil. Bize bugün de bakmamız gereken bir ayna tutuyor.
İsimler değişebilir.
Sloganlar değişebilir.
Ambalaj değişebilir.
Ama toplum olarak sorgulamayı bırakıp sadece hoşumuza gelen sözlere inanırsak, 2002’nin offshore’u yaşamaya devam eder.
Ve biz yine ders almamış oluruz.
