HADİ ÖDE BAKALIM O BEDELİ!
Bazı sözler alkış almak için söylenir.
Bazıları tarih yazmak için.
Bazılarıysa gün gelir sahibinin karşısına senet gibi konur.
Özgür Özel’in önünde bugün iki senet duruyor:
“Değişim nerede diyenler İzmir’e baksın.”
Ve:
“Bedeli ben ödeyeceğim, hesabı ben vereceğim.”
Tamam.
İzmir’e baktık.
Şimdi hesabı açalım.
⸻
DEĞİŞİM Mİ İSTİYORSUNUZ? ALIN SİZE İZMİR!
2024…
Tunç Soyer yeniden aday gösterilmedi.
Yerine Cemil Tugay getirildi.
İlçelerde büyük bir aday değişimine gidildi.
Ve Özgür Özel çıktı:
“Değişim nerede diyenler İzmir’e baksın.”
dedi.
İzmir baktı.
Hem de öyle bir baktı ki CHP’ye 30 ilçenin 28’ini verdi.
Büyükşehir’i verdi.
İlçeleri verdi.
Güveni verdi.
Özgür Özel de seçimden sonra İzmir’i CHP’nin:
“Sancak gemisi”
ilan etti.
Cemil Tugay’ı da o geminin kaptanı olarak tarif etti.
Peki bugün o gemi nerede?
İşte asıl soru bu!
⸻
ŞİMDİ 2026’NIN İZMİR’İNE BAKALIM
“Değişim” denilerek yeniden aday gösterilmeyen Tunç Soyer?
Tutuklu.
Hakkındaki suçlamalar yargılama konusu; kesinleşmiş mahkûmiyet yok.
Peki “değişimin” Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay?
CHP’DEN İSTİFA ETTİ!
Peki sonra?
ERDOĞAN’LA GÖRÜŞTÜ!
Peki bugün ne konuşuluyor?
Cemil Tugay’ın AKP’ye geçeceği iddiaları!
Henüz geçmiş değil.
Henüz bu bir iddia.
Ama siyasi fotoğrafın ironisi insanın gözünün içine sokuluyor:
Soyer cezaevinde.
Tugay CHP’nin dışında.
Ve Tugay’ın AKP’ye geçeceği konuşuluyor!
Şimdi dönüp aynı cümleyi bir daha okuyalım:
“DEĞİŞİM NEREDE DİYENLER İZMİR’E BAKSIN.”
Bakıyoruz Sayın Özel!
Hem de gözümüzü kırpmadan bakıyoruz!
Ve insan sormadan edemiyor:
BU MUYDU DEĞİŞİM?
Tunç Soyer’i değiştir.
Cemil Tugay’ı getir.
Bunu “değişim” diye Türkiye’ye ilan et.
İzmir seçmeninden 28 ilçe al.
İki yıl sonra eski başkan cezaevinde olsun.
Yerine getirdiğin başkan partiden ayrılsın.
Erdoğan’la görüşsün.
Ve şimdi AKP’ye geçeceği konuşulsun!
Bu değişimse, değişmeyen ne kaldı?
⸻
AMA DURUN!
İşin bir de “NORMALLEŞME” tarafı var.
31 Mart 2024…
CHP Türkiye’nin birinci partisi.
AKP yıllar sonra sandıkta ikinci.
Muhalefetin eline tarihi bir psikolojik üstünlük geçmiş.
Tam iktidarın üzerine siyasi baskının kurulacağı an…
Tam erken seçimin toplumsal talebe dönüştürülebileceği dönem…
Ne oldu?
Görüşmeler başladı.
Yumuşama…
Normalleşme…
Diyalog…
Müzakere…
Ve itiraz edenlere karşı o meşhur cümle geldi:
“Bedeli ben ödeyeceğim, hesabı ben vereceğim.”
Güzel.
O zaman bugün hesabı açalım.
⸻
HANGİ BEDELİ ÖDEDİNİZ SAYIN ÖZEL?
Cezaevinde siz mi yatıyorsunuz?
Hayır.
Tutuklu belediye başkanları yatıyor.
Partisinden seçilip başka siyasi adreslere yönelen belediye başkanlarının hesabını siz mi ödüyorsunuz?
Hayır.
Seçmen ödüyor.
CHP içindeki parçalanmanın bedelini siz mi ödüyorsunuz?
Hayır.
Örgüt ödüyor.
Birbirine düşürülen insanların bedelini siz mi ödüyorsunuz?
Hayır.
Aileler ödüyor.
O halde şu soruyu sormanın zamanı gelmedi mi?
SİZ HANGİ BEDELİ ÖDEDİNİZ?
Çünkü “bedeli ben öderim” deyip faturayı başkasının masasına bırakmak kolaydır.
Siyasette bedel böyle ödenmez.
Bunun adı faturayı aşağıya kesmektir.
⸻
Ve o fatura bugün CHP’nin kapısından çıkıp insanların evine kadar girdi.
Karı koca karşı karşıya.
Baba evladıyla tartışıyor.
Anne çocuğuyla kavga ediyor.
Dün aynı sandığın başında nöbet tutan insanlar bugün birbirlerini:
“Eski…”
“Yeni…”
“Değişimci…”
“Statükocu…”
diye boğazlıyor.
İktidarla mücadele etmesi gereken insanlar birbirleriyle mücadele ediyor.
AKP’nin karşısında birleşmesi gereken enerji CHP’nin kendi içinde tüketiliyor.
Bir siyasi hareketi bundan daha kolay nasıl etkisizleştirebilirsiniz?
Dışarıdan yıkmanıza bile gerek kalmaz.
İnsanlarını birbirine düşürürsünüz.
Sonra kenara çekilip seyredersiniz.
Çünkü bir evin çocukları birbirini düşman görmeye başladığında…
o evin kapısını düşmanın kırmasına gerek kalmaz.
Kapıyı içeriden açarlar.
⸻
Ve bütün bunların ortasında Özgür Özel’in iki cümlesi hâlâ orada duruyor:
“Değişim nerede diyenler İzmir’e baksın.”
Bakıyoruz!
Soyer’e bakıyoruz.
Tugay’a bakıyoruz.
İzmir’e bakıyoruz.
CHP’den kopanlara bakıyoruz.
AKP’ye geçen belediye başkanlarına bakıyoruz.
Erdoğan’la görüşmelere bakıyoruz.
Tugay hakkındaki AKP iddialarına bakıyoruz.
Sonra ikinci cümlenize dönüyoruz:
“Bedeli ben ödeyeceğim.”
Hayır.
İşte itiraz tam burada!
Bedeli başkaları ödüyorsa buna “bedeli ben öderim” denmez.
⸻
Madem İzmir sizin değişim vitrininizdi;
vitrin dağıldığında arka kapıdan çıkamazsınız.
Madem Cemil Tugay sizin “değişim” tercihinizdi;
bugünkü siyasi tablonun tartışılmasından kaçamazsınız.
Madem normalleşmenin siyasi sorumluluğunu üstlendiniz;
sonuçları tartışıldığında yalnız başarı hanesini gösteremezsiniz.
Çünkü siyaset:
BAŞARI BENİM, BEDEL SİZİN!
oyunu değildir.
⸻
Ve tarihin ironisi bugün İzmir’de karşımızda duruyor:
“Değişim” diyerek Soyer’i değiştirdiniz.
Soyer bugün tutsak.
Yerine getirdiğiniz Tugay CHP’yi terk etti.
Erdoğan’la görüştü.
Şimdi AKP’ye geçeceği konuşuluyor.
Ve siz bize:
“İzmir’e bakın!”
demiştiniz.
Bakıyoruz Sayın Özel.
Merak etmeyin.
Çok iyi bakıyoruz!
Bir de:
“Bedeli ben öderim.”
demiştiniz.
Onu da unutmadık.
Çünkü siyasette söz vermek kolaydır.
Slogan atmak kolaydır.
Mikrofonun karşısında:
“Bedeli ben öderim!”
demek hepsinden kolaydır.
Zor olan, hesap masaya geldiğinde cüzdanı başkasına uzatmamaktır.
Şimdi hesap masada.
İzmir ortada.
Soyer ortada.
Tugay ortada.
CHP’nin yaşadığı parçalanma ortada.
Seçmenin önüne bırakılan fatura ortada.
Söz sizin.
Tercihler sizin.
İmza sizin.
Senet sizin.
O halde artık yeni slogan istemiyoruz.
Kendi sözünüz yeter:
“BEDELİ BEN ÖDEYECEĞİM!”
Buyurun Sayın Özel…
HADİ ÖDE BAKALIM O BEDELİ!
Hakan URUN
4 Ekim 2026
