Fotoğraftan Çıkar mısınız?
Sokağın Hafızası — 4
Sabah, sokağa önce bir süpürgenin sesiyle geliyor.
Kaldırım taşlarına sürtünen çalıların arasından dün akşamın izleri dökülüyor. Bir kahve kapağı, ıslanmış peçete, aceleyle söndürülmüş sigara… Adam hepsini aynı küçük yığının içine topluyor. Rüzgâr bir yaprağı kaçırınca peşinden birkaç adım gidiyor.
Yeni açılan kafenin kapısında bir genç beliriyor. Telefonunu kaldırıp biraz sağa eğiliyor, biraz sola.
— Ağabey, bir dakika çekilir misin?
Adam başını kaldırıyor.
— Fotoğraf çekiyorum da…
Süpürgesini kendine çekip kenara geçiyor. Kafenin camında sabah ışığı var. Masaların üzerinde küçük vazolar. Kapının iki yanında çiçekler. Genç ekrana dokunuyor.
— Tamamdır, sağ ol.
Adam yeniden eğiliyor. Az önce topladığı yaprakların bir kısmı dağılmış. Süpürgenin ucuyla birer birer geri çağırıyor onları.
Sokak yavaş yavaş uyanıyor. Kepenkler açılıyor, kapı önlerine su dökülüyor. Bir kadın elindeki anahtarla ofisin kilidini çeviriyor. Bir delikanlı, fırına taşıdığı çuvalı omzundan indiriyor. Biraz sonra masalara oturulacak, ekmek alınacak, temiz kaldırımdan geçilecek. Sabahı hazırlayanların çoğu, o saat gelmeden başka bir kapıya varmış olacak.
Adamın süpürgesi ağaç çukuruna girmiyor. Çömelip izmaritleri eliyle alıyor. Eldiveninin işaret parmağı delinmiş. Açıkta kalan deriye bakıp eldiveni biraz yukarı çekiyor.
İçeriden fincan sesleri geliyor.
Bir müşteri kapıdan çıkarken bardağının kapağını düşürüyor. Eğilecek oluyor.
— Ben alırım.
Müşteri teşekkür edip gidiyor. Adam kapağa uzanırken duruyor. Eli belinde, yüzü yere dönük. Ağrının geçmesini bekliyor. Önünden ayaklar geçiyor. Cilalı ayakkabılar, beyaz spor ayakkabılar, koşmaya çalışan küçük bir çift çizme.
Kimseye yetişemeyeceği birkaç saniye.
Sonra doğrulup kapağı alıyor.
Her sabah buradan geçsek yüzünü tanırız belki. Başımızla selam veririz. Ama adı sorulsa birbirimize bakarız. Süpürgesi duvara dayalıyken, elleri dizlerinde dinlenirken de ona aynı adla sesleniriz.
“Temizlikçi ağabey…”
Oysa cebindeki telefon çaldığında ekranda “Kızım” yazıyordur belki. Bir evde onun anahtarının sesi bekleniyordur. Akşam anlatacağı bir şey, anlatmaktan vazgeçeceği bir yorgunluğu vardır.
Öğleye doğru duvarın dibine oturuyor. Cebinden küçük bir beslenme kabı çıkarıyor. Kapağını açıp dizine koyuyor. İlk lokmasını alırken kafedeki genç, sabah çektiği fotoğrafı büyütüyor.
Kaldırım pırıl pırıl çıkmış.
Yalnız köşede bir süpürge görünüyor.
Parmağını ekranın üzerinde gezdirip onu da kesiyor.
Adam, ekmeğinin avucuna dökülen kırıntılarını topluyor.
Hakan URUN
21 Kasım 2026





