Sevgili dostlar,
Tarih boyunca değişmeyen bir gerçek vardır:
Hükümdar yol vermeden eşkıya kervan basamaz!
Dağ başında tüfek kuşanan eşkıya, tek başına devletin bütün düzenini altüst edemez. Bir kervanın yolunu kesmek, tüccarın malına el koymak, insanların canına kastetmek için yalnızca silah yetmez. Eşkıyanın önünü açan, ona göz yuman veya onu kendi hesabına kullanan bir güç gerekir.
Bu yüzden bir ülkede eşkıya ortaya çıktığında yalnızca eşkıyaya bakılmaz. Eşkıyanın cesaretini nereden aldığına da bakılır.
Devletin görevi bellidir: Vatandaşının canını, malını ve hukukunu korumak.
Hukukun güçlüye başka, güçsüze başka uygulanmaya başladığı yerde ise devlet otoritesi yara alır. Çünkü vatandaşın devlete olan güveni, yalnızca güvenlik güçlerinin varlığıyla değil, adaletin herkese eşit uygulanmasıyla ayakta kalır.
Eşkıya da tam burada cesaret bulur.
Bir suçlu işlediği suçun karşılığını görmüyorsa, bir suç örgütü devletin kurumlarından daha güçlü olduğunu düşünmeye başlıyorsa veya kamu gücü kişisel hesaplara göre kullanılıyorsa mesele artık yalnızca asayiş meselesi değildir.
Bu, devlet otoritesi meselesidir.
Ancak bir noktayı da özellikle ayırmak gerekir: “Hükümdar yol vermeden eşkıya kervan basamaz” sözü, her olayda mutlaka yöneticinin eşkıyaya destek verdiği anlamına gelmez. Somut bir suçlamanın delili ayrıca ortaya konulmalıdır.
Fakat yöneticinin sorumluluğu yine ortadadır.
Çünkü devletin başındaki kişi, ülkesindeki kamu düzeninden ve kurumların hukuk içinde çalışmasından sorumludur.
Devlet güçlü olacak ki eşkıya kendisini devletin yerine koyamasın.
Vatandaş, “Beni kim koruyacak?” diye sormaya başladığında devletin en büyük sermayesi olan güven yara almış demektir.
Unutmayalım:
Eşkıyayı dağda bitirmek kadar, eşkıyanın şehirde, kurumlarda veya siyasetin gölgesinde güç kazanabileceği zemini ortadan kaldırmak da devletin görevidir.
Devletin itibarı makamların ihtişamından değil, adaletin tecellisinden doğar.
Çünkü hukuk zayıflarsa eşkıya güçlenir; adalet güçlenirse eşkıyanın yolu kapanır.
