Şimdi moda olan, olan ekseninde ve olay merkezli yaklaşımla hareket etmek!
Ne var ki kitlelerin algısal manipülasyona uğramasının esas sebeplerinden biri de tam olarak bu!
Balıklama olayların üzerine atlayıp günübirlik yorumlar yapan kalemşörlerin bu sürece hizmet ettiği malûm. Asıl acı olan ise kendisini muhalif bir aydın olarak görenlerin dahi aynı mekanizmanın parçası hâline geldiklerini fark edememeleri!
Olaylar değişir.
Hem de çok hızlı değişir.
Bugün konuşulan yarın unutulur; yarının olayı, bugünün gündemini siler. Her gün yeni bir şey çıkar ve bütün mesaisini bunların peşinden koşup yorum üretmeye ayırmak, çoğu zaman olayın kendisini anlamaktan çok olayın peşinden sürüklenmek demektir.
Asıl mesele, olayın kendisi değil; olayı doğuran olguyu görebilmektir.
Perde arkasına bakmak için uğraşan yok denecek kadar az.
Çünkü kolay olanı seviyoruz.
Çabuk tüketileni, hazır sunulanı, üzerine fazla düşünmeyi gerektirmeyeni...
Olaylara yorum yapmak kolay; olgunun köküne inmek zahmetli!
Olgusal bir donanımdan yoksun mantığın irdeleme süreci ise başından sonuna kadar fauldür.
Çünkü olay, olgudan azade değildir.
Son damlaya bakıp hüküm vermek; bardağın ilk damlasını, hatta o damladan önce kurulmuş düzeni hesaba katmamak demektir.
Üstelik ilk damlayı bulmak da çoğu zaman yetmez!
Kim koydu ilk damlayı bardağa?
Damlalar bardağa nasıl akmaya başladı?
Neden damlalar bardağa düşüyor?
Neden bardak?
Tencere olamaz mıydı?
İşte mesele burada başlıyor.
Derin ve kapsayıcı düşündüğünüzde yalnızca olayı değil, tezgâhı görmeye başlarsınız.
Tezgâhı görmek, oyunun nasıl kurulduğunu anlamaktır.
Nasıl kurulduğunu anlayınca;
çakmak da mümkün,
bozmak da mümkün,
yıkmak da...
Yeter ki sadece olanı seyretmekle yetinmeyin.
Çünkü bazen hakikati görmek için
son damlaya değil, ilk damladan önce kurulmuş düzene bakmak gerekir.
Numan CENGİZ
Araştırmacı Yazar
