Hukuk Devleti mi, Gayriresmî Düzen mi?
Bir siyasi partinin varlık nedeni açıktır: Seçmenin iradesini parlamentoya taşımak, yasalar çerçevesinde kamu politikaları üretmek ve hukuk devleti ilkesini güçlendirmek. Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) ise Türkiye Cumhuriyeti’nin meşru ve yasal bir siyasi oluşumu olmasına rağmen, ne hikmetse kamuoyu gündemine projeleriyle değil, yer altı dünyasının tanınmış isimleriyle yan yana geldiği fotoğraflarla oturmaktadır.
Peki, yasal bir parti neden kendisini ısrarla hukukun dışına taşan yapılarla aynı paranteze sokar? Ve daha da önemlisi, bu karanlık ilişki ağı toplumda nasıl bu kadar kolay karşılık bulabilir?
Bu durum ne tesadüftür ne de münferit bir tercihtir. Kökleri hem derin devlet mekanizmalarına hem de toplumun derinleşen ahlaki krizine dayanır:
1. Soğuk Savaş’ın Sosüstü Mirası: Gladio ve Özel Harp Zihniyeti
Bu yapının tarihsel köklerini anlamak için Soğuk Savaş dönemine bakmak şarttır. CIA güdümlü Gladio yapıları, Özel Harp ve Seferberlik Tetkik Kurulu üzerinden kurgulanan gayrinizami harp konsepti, milliyetçi söylemleri her zaman kendi karanlık operasyonlarının örtüsü olarak kullandı. Sokakları konsolide etmek, devlet adına hareket ettiğini sanan paralı veya idealist grupları kullanmak bu yapının karakteristik özelliğidir. MHP, Soğuk Savaş biterken bu vesayet artığı gladyatör mirasıyla bağını kesmek yerine, o dönemin dili ve figürleriyle varlığını sürdürmeyi seçmiştir.
2. "Devletin Bekası" Masalıyla Suçun Aklanması
Devlet adına hareket ettiğini iddia eden, cezaevinden çıkıp siyasi liderlerle boy gösteren ve kural tanımayan figürler, milliyetçilik sosuna batırılarak "kutsal dava adamı" kisvesine büründürülmektedir. Cezaevinden çıkarılması için siyasi mücadele verilen organize suç örgütü liderlerinin parti genel merkezinde şeref konuğu gibi ağırlanması kamuoyuna net bir mesaj verir: "Hukukun ne dediği değil, bizim kimi koruduğumuz önemlidir."
3. Para ve Güç Biatçılığı: Kaynağı Sormayan Toplumsal Yozlaşma
Sorumluluk sadece siyasilerde değil, bu kirliliği alkışlayan toplumun kendisindedir. Barbarlık, cahillik ya da ahlaki çöküş... Adına ne derseniz deyin; toplum olarak suçu ve suçluyu dışlayamayan bir zihniyetle karşı karşıyayız. Bize ya da mahallemize bir maddi destek geldiğinde o paranın kaynağını sorgulamıyoruz. O para yetimin hakkı mıdır, uyuşturucu parası mıdır, kanlı mıdır bakmıyoruz. Sırf bizi anlık bir sıkıntıdan kurtardı diye suçluya minnet duyuyor, başkasına yapılan zulme gözlerimizi kapatıyoruz.
4. Güce Yalakalık ve "Güçlü Suçlu" Seviciliği
Sokakta racon kesen, mafya kılığında dolaşan tiplere duyulan özenme, toplumun adalet duygusunun ne kadar çürüdüğünün kanıtıdır. Haksız yoldan zengin olmuş, gayrimeşru işlerle servet edinmiş kişilere sırf parası ve gücü var diye hürmet gösteren, önünde eğilen, yalakalık yapan bir toplumsal iklim oluştu. Zenginliğin nasıl kazanıldığına değil, getirdiği güce tapan bu anlayış, mafyatik yapıların meşrulaşmasındaki en büyük oksijendir.
Gerçek Milliyetçilik Hukuka ve Ahlaka Sahip Çıkmaktır
Milliyetçilik, bir ülkenin çetelere, Gladio artıklarına ve kay kaynağı belirsiz kirli paralara teslim edilmesine karşı durmayı gerektirir. Gerçek milliyetçilik; mahkemelerin bağımsızlığını savunmak, devletin kurumlarını mafyatik ilişkilerden arındırmak ve paranın gücüne değil, ahlakın ve hukukun üstünlüğüne inanmaktır.
MHP, temsil ettiği kitlenin oyunu ve devlet mekanizmasındaki ağırlığını mafya figürlerinin koruyucu zırhı olmak için kullandığı; toplum da güce ve kirli paraya tapmaktan vazgeçmediği sürece, bu ülke karanlık dehlizlerden asla kurtulamayacaktır. Siyaset sandıkta ve parlamentoda yapılır; racon keserek, Gladyocu yöntemlere sığınarak veya cezaevi kapılarında suç örgütü liderleri bekleyerek değil.
