Tünelin Ucunda Işık Görünüyor mu?
Yanlış anlamayın; bildiğimiz “eko” değil!
Yıllardır “ekosistem” ve ekosisteme yanaşanlardan dolayı, muhalefet partilerinin ve hatta iktidarın bilerek ekonomik sıkıntıları perdeleme isteği yüzünden tek dert olarak ortada dolaşan o sistem değil!
Türkiye ekonomisinin temel gerçekleri; kâğıt üzerindeki büyüme verileri ile sokaktaki ve hanelerin yaşadığı ekonomik durum arasındaki belirgin farklardan oluşmaktadır.
Milletin derdi kimseyi germiyor. Çünkü milletin derdi kimsenin umurunda da değil. Alışılmış çaresizlik...
Ekonomik verilerin TÜİK ekseninde dizayn edildiği ve isteğe göre planlandığı bir durumla karşı karşıyayız.
İstihdam konusu ise İŞKUR’un insafına kalmış durumda. Başvurusu yapılmayanlar, “geçiniyor, işi var” konumunda!
Yaşam maliyeti ve yaşam kalitesi ise çok şükür açlık sınırının altında... Daha ölmedik!
Şener Şen’in dediği gibi:
“Ehh, bizimkine de yaşamak mı denir?”
Her şey var, çok şükür!
İthal ediliyor, alım gücü yok ama sadece bakıyoruz.
Enflasyon ve hayat pahalılığı nedeniyle vatandaşların ve esnafın alım gücü düşerken, kredi kartı ve borç yükü artıyor.
KDV mi?
%20’lere çıktı ve orada kalacak gibi...
Banka faiz oranları mı?
Yıllık %70 civarında ve %2 komisyon ile esnaf bayram ediyor!
“Kâr payı” diyen katılım bankaları mı?
Faiz demiyor ama kâr payından esnafın ve vatandaşın beline iyi bir tedavi uyguluyor.
Peki bütün bunların sonunda sorumuz hâlâ aynı:
Tünelin ucunda gerçekten ışık görünüyor mu?
Yoksa biz, tünelin ucundaki ışığı beklerken tünelin kendisini mi satın alıyoruz?
