Yola çıkarken, hele ki yokuş çıkarken, kimse birbiriyle uğraşmaz. Herkes birbirine omuz verir, elinden geldiğince yardımcı olur.
Ne zaman ki yol düzleşir, işler kolaylaşır, nimet görünür hâle gelir; işte o zaman kavgalar başlar!
Nimetleri paylaşmak istemeyen bir kesim çıkar ortaya. Vefanın da sadece bir semt adı olduğunu tescillercesine hamleler peş peşe gelir.
Hele ki Türk siyasetinde!
Koşulsuz biat kültürü ezelden beri sağ katmanı sarmıştır. Ne var ki sol katman da gitgide aynılaşmıştır.
Yanlışın hüsn-i kabulü tez, doğrunun kabulü aheste!
Burası artık bir er meydanı değil;
anti-er meydanı!
İhanetin ve vefasızlığın podyumu,
hançer sevenlerin hipodromu,
hançerlenenlerin arenası!
Sakat atların sahibini de sakatladığı bir yarışta, jokey ne denli usta olsa ne yazar?
Atın niyeti bozuk!
Yemi almış; dopingi sahibinden değil, rakibinden almış. Üstelik jokeyin bundan haberi yok!
Böyle bir koşuda birincilik mümkün mü?
Sosyal medyanın herkese konuşma ve eleştirme özgürlüğü verdiği cezbedici atmosferde, gerçekten düşünen, araştıran, sorgulayan ve gerektiğinde kendi tarafına da “yanlış” diyebilenlerin sayısı parmakla gösterilecek kadar az.
Daha da vahimi…
Doğrulama makinesi olarak görev yapanların, kendi taraflarının yanlışına da yanlış diyememesi!
Ne yaman bir çelişki bu!
Çünkü mesele kimin kazandığı değil;
hangi yöntemle kazanıldığıdır.
Yolun sonunda caddeye çıkmak marifet değildir.
Asıl marifet, yolda kalabilmek, yoldaşını satmamak ve düzlüğe çıktığında da yürüyüşünü bozmamaktır.
Günümüz divan şairi Numan CENGİZ, (âcizane bendeniz) aruz vezniyle yazdığı bir şiirinde konuyu özetliyor güzelce ve özetle:
Yolcunun imtihânıdır mâdde!
Yordamın sâyesinde yol câdde!
Numan CENGİZ
Araştırmacı İlahiyatçı Yazar
