20 KASIM’DA DÜNYAYA SORUYORUM: ÇOCUKLARI KİM KORUYACAK?
Bir çocuğun gözyaşına dünya sessiz kalıyorsa, insanlık hangi vicdanla geleceğinden söz edebilir?
Bugün 20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü…
Dünyanın dört bir yanında çocuklardan söz edilecek. Güzel mesajlar yayımlanacak, fotoğraflar paylaşılacak, çocukların mutluluğundan, umutlarından ve geleceklerinden bahsedilecek.
Peki ya gerçekler? Bugün kaç çocuk yatağa aç giriyor? Kaç çocuk okula gidebilmek için mücadele ediyor? Kaç çocuk şiddetin, istismarın, korkunun ve yoksulluğun gölgesinde büyüyor? Kaç anne, kaç baba evladının başına bir şey gelecek korkusuyla yaşıyor? Ve en acısı… Kaç çocuk, daha hayatın ne olduğunu anlayamadan hayattan koparılıyor? Biz bugün çocukların gününü kutlarken, aslında kendimize çok daha ağır bir soru sormalıyız: Çocukları gerçekten koruyabiliyor muyuz? Çünkü çocuk olmak, dünyanın en güzel ayrıcalığı olmalıydı. Oysa milyonlarca çocuk için çocukluk, yaşanamadan ellerinden alınan bir hayale dönüşüyor. Kimi savaşın ortasında annesini arıyor, kimi enkaz altında yaşam mücadelesi veriyor. Kimi açlıkla mücadele ediyor, kimi ailesinin geçim sıkıntısı nedeniyle çocuk yaşta çalışmak zorunda kalıyor. Kimi ise kendisini koruması gereken insanların elinde hayatının en büyük acısını yaşıyor. Bir çocuğun en büyük derdi oyuncağının kırılması, arkadaşlarıyla oyun oynayamaması, okulda aldığı not ya da büyüyünce ne olacağı olmalıydı. Ama biz çocuklara korkuyu, açlığı, şiddeti, çaresizliği ve ölümün soğuk yüzünü öğretiyoruz.
BİR ÇOCUĞUN HAYATI, İHMALLERİN BEDELİ OLAMAZ!
Çocuk cinayetleri…
İstismar, taciz ve tecavüz…
Her biri yalnızca bir suç dosyasından ibaret değildir. Her biri yarım bırakılmış bir hayat, söndürülmüş bir umut, susturulmuş bir çığlıktır. Bir çocuğun güvenini, bedenini ve geleceğini hedef alan bu suçlar karşısında toplumun sessiz kalmaya hakkı yoktur. Çocuklar kendilerini savunamayabilir. Yaşadıklarını anlatamayabilir. Korkabilir, utanabilir, tehdit edilebilir. İşte tam da bu nedenle onları korumak yetişkinlerin sorumluluğudur. Bir çocuğun çığlığını duymak için mutlaka manşetlere taşınmasını mı bekleyeceğiz? Bir çocuğun hayatını kaybetmesinden sonra mı önlem alacağız? Bir istismar vakası ortaya çıktığında birkaç gün üzülüp sonra her şeyi unutacak mıyız? Çocukların güvenliği, gündem değişince unutulacak bir mesele değildir.
ÇOCUK YAŞTA EVLİLİK DEĞİL, ÇOCUKLUK YAŞANMALI!
Bir başka acı gerçek de çocuk yaşta evlendirilen kız çocukları… Henüz oyun oynaması, okul sıralarında oturması, arkadaşlarıyla hayaller kurması gereken yaşlarda bir çocuğun hayatına evlilik sorumluluğu yüklemek hangi vicdana sığar? Çocuk yaşta zorla evlendirilmek, bir çocuğun eğitiminden, özgürlüğünden, hayallerinden ve geleceğinden koparılmasıdır. Bir kız çocuğunun kaderi, başkalarının kararıyla belirlenemez. Hiçbir gelenek, hiçbir ekonomik gerekçe, hiçbir toplumsal alışkanlık bir çocuğun haklarının önüne geçemez. Çocukların yeri gelinlik değil, okul sıralarıdır. Ellerinde bebek değil, kitap olmalıdır. Hayalleri başkalarının kararlarıyla değil, kendi umutlarıyla şekillenmelidir. Bir toplum, kız çocuklarının çocukluğunu koruyabildiği ölçüde geleceğini koruyabilir.
OKULLAR KORKUNUN DEĞİL, GÜVENİN ADRESİ OLMALI!
Bir de okullarımız var… Çocuklarımızı sabah umutla uğurladığımız, akşam yeni şeyler öğrenmiş olarak dönmelerini beklediğimiz okullar… Peki, çocuklarımız okullarda gerçekten güvende mi? Okul saldırıları, silahlı şiddet ve eğitim ortamlarında yaşanan güvenlik sorunları hepimizin yüreğini acıtıyor. Bir öğrenci okul kapısından içeri girerken korku değil, güven hissetmeli. Bir öğretmen ders anlatırken can güvenliğini düşünmemeli. Bir anne baba çocuğunu okula gönderdiğinde aklı geride, gözü yolda kalmamalı. Okulların çevresinde ve içinde güvenliğin sağlanması, şiddetin önlenmesi, çocukların psikolojik ve sosyal açıdan desteklenmesi artık ertelenemez bir sorumluluktur. Çünkü okul, bir çocuğun hayata açılan kapısıdır. O kapının arkasında korku değil, bilgi; şiddet değil, sevgi; tehdit değil, umut olmalıdır.
YOKSULLUK, ÇOCUKLARIN KADERİ OLMAMALI!
Bugün ülkemizde ve dünyanın birçok yerinde çocuk yoksulluğu da büyüyen bir vicdan yarasıdır. Beslenme çantası boş kalan çocuklar var. Okula kahvaltı yapmadan gidenler, arkadaşlarının yanında yoksulluğunu belli etmemek için susanlar var. Kimi çocuk yeni bir ayakkabının hayalini kuruyor, kimi kışın soğuğunda ince kıyafetlerle okula gidiyor. Kimi ailesine destek olmak için çalışıyor, kimi ekonomik imkânsızlıklar nedeniyle eğitiminden uzaklaşıyor. Bir çocuğun başarısı, ailesinin cüzdanına bağlı olmamalı. Eğitim herkesin hakkıdır. Beslenme, barınma, sağlık ve güvenli yaşam bir çocuğa sunulacak lütuf değil, onun en temel haklarıdır. Bir ülkede çocuklar açken, eğitimde fırsat eşitliğinden söz etmek kolay değildir. Bir çocuk, sırf yoksul bir ailede dünyaya geldi diye hayallerinden vazgeçmek zorunda kalmamalıdır. Çünkü yoksulluk yalnızca bugünü değil, çocukların geleceğini de ellerinden alır.
SAVAŞLARIN, ŞİDDETİN VE NEFRETİN ORTASINDA ÇOCUKLAR!
Gazze’de, Ukrayna’da ve dünyanın farklı bölgelerinde savaşların bedelini en ağır ödeyenlerin başında çocuklar geliyor. Onlar savaş başlatmıyor. Sınır çizmiyor. Siyasi hesaplar yapmıyor. Silah taşımıyor. Ama bombaların altında kalıyor, evlerini kaybediyor, ailelerinden kopuyor, açlık ve korkuyla büyüyorlar. Bir çocuğun milliyeti, dili, dini, rengi olmaz. Çocukların ortak bir dili vardır: Masumiyet. Hiçbir çocuk doğduğu coğrafyanın, ailesinin ya da yetişkinlerin çıkar mücadelelerinin bedelini ödememeli. Dünyanın neresinde olursa olsun bir çocuğun ölümü insanlığın ortak acısıdır. Bir çocuğun gözyaşı, dünyanın neresine düşerse düşsün hepimizin vicdanına dokunmalıdır.
BÜYÜKLERİN SÖZLERİ DEĞİL, SORUMLULUKLARI ÖNEMLİ!
Bugün çocuk haklarından söz eden herkes önce kendi sorumluluğuna bakmalı. Çocukları korumak yalnızca anne babaların görevi değildir. Devletin, eğitim kurumlarının, yerel yönetimlerin, yargının, sosyal hizmetlerin, sivil toplumun ve bütün toplumun ortak sorumluluğudur. Çocuk istismarına karşı etkili koruma mekanizmaları kurulmalı. Şiddet ve cinayetlerin önlenmesi için gerekli tedbirler alınmalı. Çocuk yaşta zorla evliliklerle kararlı biçimde mücadele edilmeli. Okullar güvenli hâle getirilmeli. Çocuk yoksulluğunu azaltacak sosyal politikalar uygulanmalı. Her çocuğun nitelikli eğitime, sağlıklı beslenmeye ve eşit fırsatlara ulaşması sağlanmalı. Ve en önemlisi, çocukların sesine kulak verilmeli. Çünkü çocuklar yalnızca geleceğimiz değildir. Onlar bugünün de eşit haklara sahip bireyleridir. Bir ülkenin gerçek zenginliği gökdelenleri, yolları, köprüleri ya da ekonomik rakamları değildir. Bir ülkenin gerçek zenginliği, çocuklarının nasıl yaşadığıdır. Çocukları güvende olmayan bir toplumun geleceği de güvende değildir.
BUGÜN DÜNYAYA BİR KEZ DAHA SORUYORUM: ÇOCUKLARI KİM KORUYACAK?
Bugün 20 Kasım… Belki yine güzel konuşmalar yapılacak. Belki yine kutlama mesajları yayımlanacak. Belki yarın bu yazıda anlattığımız acıların birçoğu gündemden düşecek. Ama çocukların acısı takvim yapraklarıyla bitmiyor. Kaybedilen bir çocuk geri gelmiyor. Çalınan çocukluk yeniden yaşanmıyor. Bir çocuğun yüreğine düşen korku, yıllar geçse de kolay kolay silinmiyor. Biz yetişkinler hangi ara çocukların dünyasını bu kadar ağırlaştırdık? Onlara nasıl bir gelecek bırakıyoruz? Bir çocuğun ağlamasına alışan, bir çocuğun ölümünü sıradan bir haber gibi izleyen, istismarı duyduğunda başını çeviren, yoksulluğu görmezden gelen bir toplum hâline gelmemeliyiz. Bugün bütün anne babalara, eğitimcilere, yöneticilere ve vicdan sahibi insanlara sesleniyorum: Çocukları yalnızca özel günlerde hatırlamayın. Onları dinleyin. Koruyun. Haklarını savunun. Seslerini duyun. Güvenli bir dünyada yaşamaları için sorumluluk alın. Çünkü çocukların bizden istediği çok şey değil. Sevgi istiyorlar. Güven istiyorlar. Eşitlik istiyorlar. Eğitim istiyorlar. Oyun oynamak, gülmek, hayal kurmak ve korkmadan büyümek istiyorlar. Bütün bunları onlara veremiyorsak, hangi başarıdan, hangi medeniyetten, hangi gelecekten söz ediyoruz?
Ve son sözüm…
Bir çocuğun mezarı başında edilen hiçbir pişmanlık, ona yaşatılmayan çocukluğun yerini tutamaz. Hiçbir çocuk açlıktan ölmemeli. Hiçbir çocuk istismara uğramamalı. Hiçbir kız çocuğu zorla evlendirilmemeli. Hiçbir öğrenci okulunda ölüm korkusu yaşamamalı. Hiçbir çocuk savaşların, şiddetin ve ihmalin kurbanı olmamalı. Çocuklar dünyanın misafiri değil, geleceğin sahibidir. Onlara güzel bir dünya bırakmak yetmez; bugün de güzel bir dünyada yaşamalarını sağlamak zorundayız. Çünkü bir çocuğu koruyamayan insanlık, aslında kendi geleceğini koruyamıyor demektir.
20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü kutlu olsun…
Dileğim, bir gün bu günü çocukların acılarını hatırlamak için değil, hiçbir çocuğun ağlamadığı bir dünyayı kutlamak için anmamızdır.





