Siyasette çaresizliğin en tehlikeli biçimi, başarısızlığı strateji diye pazarlamaktır!
12 Eylül sonrasında ANAP ve DYP iktidarları döneminde Milliyetçi Hareket Partisi, partisel anlamda oy oranını kayda değer ölçüde artıramadı. Ancak bu iktidarlar döneminde kadrolarını yerleştirerek bir şekilde arzıendam eyledi.
Taban ise doğal olarak tek başına iktidar olmak veya en azından koalisyon ortağı olarak hükümette yer almak istiyordu.
Buna karşı geliştirilen antitez ise hayli manidardı:
“Kendimiz değil ama fikirlerimiz iktidar!”
Süreç bu anlayışla bir müddet ilerledi. Ancak bu söylem tabanı tatmin etmedi. Ümitsizlik, tabandan merkeze doğru yaşanan siyasi kayışları hızlandırdı.
Nitekim MHP, merhum Alparslan Türkeş döneminde, bir seçimde baraj altında kalarak Meclis'e dahi giremedi.
Oysa bu mentalite, belli bir süre sonra geçerliliğini yitirir. Siyasetin değişmeyen gerçeklerinden biri budur.
Merhum Türkeş'in böyle bir düşünceye sahip olmasını bir açıdan anlamak mümkündü.
Zira partisi hiçbir zaman güçlü bir iktidar alternatifi olamamıştı. Seçmen davranışları da bugünkünden farklı olarak büyük ölçüde kemikleşmişti.
MHP'nin bu seçmen kitlesinden ciddi oy devşirmesi kolay değildi.
Üstelik karşısında Demirel, Erbakan, Ecevit, Özal gibi güçlü siyasi aktörler vardı.
Peki bugün benzer bir psikolojiye evrilmiş görünen CHP'ye ne demeli?
İşin tuhaf tarafı tam da burada başlıyor!
Kaç defadır genel başkan başta olmak üzere genel merkez yöneticileri tarafından dile getirilen, adeta istikamet çizen parti modeli algısı!
Sanırım genel merkez, tabanın istikamet çizen değil, iktidar olan bir parti istediğini görmek istemiyor.
Sayın yöneticiler;
Taban sizden istikamet çizmenizi değil, gösterdiğiniz adayın Cumhurbaşkanı olmasını istiyor!
Öncelikle bunu anlayın lütfen.
Stratejinizi de buna göre oluşturun.
Aksi hâlde bu işin sonu MHP'nin geçmişte yaşadığı sürece benzeyebilir. Sonunda siz de bir ittifaka mecbur kalabilirsiniz.
Ancak o gün geldiğinde yanınızda müttefik bulabilir misiniz, işte o da ayrı bir soru işareti!
MHP'nin bu stratejiyi benimsemesinin tarihsel ve siyasi gerekçeleri vardı. Az önce izah ettik.
Peki CHP'nin böyle bir mazereti var mı? Kesinlikle yok!
CHP, merhum Ecevit döneminde yüzde 41,4 oy alarak birinci olmuş ve hükümet kurmuş bir partidir.
Üstelik 2023 Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde adayı yüzde 48'e yaklaşan oy oranına ulaşarak seçimi kıl payı kaybetmiştir.
Demek ki istenirse oluyor!
Öyleyse neden bu yoldan, bu mücadeleden vazgeçiyorsunuz?
İttifak namına bütün kapıları kapatıyorsunuz. Üstelik desteklediğiniz troller, eski ortaklarınıza yönelik neredeyse sistematik bir yıpratma faaliyeti yürütüyor.
Hatırlayın, Halil İbrahim Sofrası'na tekme atılmıştı.
Şimdi ise siz kendi sofranızı dağıtıyorsunuz!
Hem de öyle bir dağıtma ki bardak, çatal, kaşık bırakmadınız!
Bu şekilde mi iktidar olacak CHP?
Kusura bakmasın kimse, buna kargalar bile güler!
Kaldı ki an itibarıyla seçim başarısı bakımından ciddi bir siyasi açmazla karşı karşıya olan CHP'nin, uygun bir aday etrafında muhalefeti birleştirmesi ve ona istikamet vermesi gerekirken kendisini iktidardaymış veya iktidar ortağıymış gibi konumlandırması da tam anlamıyla bir Polyannacılık!
İstikamet çizmek başka, iktidar alternatifi olmak başkadır.
İkincisini başaramayanın birincisiyle avunması, siyasette başarı değil, çaresizliğin başka bir tarifidir.
Andersen'den masallar anlatmayı bırakın!
İşinizi doğru yapın.
Aklınızı başınıza devşirin!
Çünkü siyaset mezarlığına gömülmek üzeresiniz!
Numan CENGİZ
İlahiyatçı Araştırmacı Yazar
