Başı sıkışan karşı mahalleye taşınarak rahatlıyor; eski mahallesindeki komşulardan ve muhtardan alabildiğine veryansın işitiyor!
Bir de yeni mahallesinde nasıl karşılanacağını, kimlerin kapısını açacağını, kimlerin kendisini kabulleneceğini düşünmeden hareket ediyorsa işin rengi daha da değişiyor.
Baraj altında kalma riski yaşayan partilerin karşı mahalleye geçerek kendilerine yeni bir siyasi alan açma çabalarını izliyoruz.
Peki, bu geçişler gerçekten yeni seçmen kazandıracak mı, yoksa eski seçmenin bir kısmını kaybetmekle mi sonuçlanacak?
Karşı mahalle, yeni gelenleri bağrına mı basacak, yoksa yıllardır kendi değerleri ve siyasi aidiyetleri üzerinden oluşturduğu mesafeyi koruyacak mı?
Bunu her iki mahalle açısından zaman ve sandık gösterecek!
SİYASETTE ESNEKLİK BAŞKA, SAVRULMA BAŞKA!
Siyaset elbette esnektir. Dün söylenen her sözün bugün aynı biçimde savunulması gerektiğini iddia etmek de gerçekçi değildir.
Şartlar değişir, toplumsal beklentiler değişir, seçmen davranışları değişir. Siyasi partiler de bu değişime göre pozisyon alabilir.
Ancak esneklik ile ilkesizlik, stratejik hamle ile günü kurtarma çabası birbirine karıştırılmamalıdır.
Siyaset, yalnızca seçmenin bulunduğu yere gitmek değil, seçmeni ikna edebilecek bir istikamet ortaya koyabilmektir.
Bir partinin siyasi kimliği, yıllarca savunduğu değerler, söylemleri ve toplumsal hafızası vardır. Bunları bir hamlede değiştirdiğinizde yalnızca yeni seçmene ulaşmış olmazsınız; mevcut seçmeninizin zihninde de soru işaretleri oluşturursunuz.
Üstelik yeni mahallede kabul görmek, eski mahallede kaybettiğiniz güveni telafi etmeyebilir.
Siyasi adres değiştirmek kolaydır, aidiyet değiştirmek o kadar kolay değildir!
SANTRFOR KOŞUYOR AMA GOL YOK!
Futboldan örnek verelim.
Sonuç almasını bilmeyen santrfor, sahada sürekli boş koşular yapar.
Gol atamamanın, tabelayı değiştirememenin açığını rastgele koşarak kapatmaya çalışır.
Tribün de alkışlar:
"Helal olsun, hiç olmazsa koşuyor, kendini paralıyor!"
Oysa futbolun nihai ölçüsü koşu mesafesi değil, skordur.
Takımın şampiyonluk hedefi varsa santrforun görevi yalnızca mücadele etmek değil, mücadeleyi sonuca dönüştürmektir.
Siyasette de durum farklı değildir.
Sürekli açıklama yapmak, gündem oluşturmak, polemik üretmek, toplantılar düzenlemek, meydanlarda görünmek ve sosyal medyada yüksek sesle konuşmak tek başına başarı değildir.
Bunların tamamı siyasetin araçlarıdır; amacı değil!
Seçmeni ikna edemiyorsanız, sandıkta karşılık bulamıyorsanız, mevcut tabanınızı koruyamıyor ve yeni seçmen kazanamıyorsanız bütün bu faaliyetlerin ne anlamı kalır?
Üstelik başarısızlığı mücadele görüntüsüyle örtmeye çalışmak, bir süre sonra siyasetin en büyük handikaplarından birine dönüşür.
Çünkü alkış almakla oy almak, gündem olmakla güven kazanmak, görünür olmakla iktidar alternatifi hâline gelmek aynı şey değildir.
MAHALLE DEĞİŞTİRMEK SEÇMEN DEĞİŞTİRMEK DEĞİLDİR!
Baraj endişesiyle siyasi pozisyon değiştirenlerin öncelikle cevaplaması gereken soru şudur:
Yeni seçmen sizi neden tercih etsin?
Sadece eski mahallenizden uzaklaştığınız için mi?
Yoksa yeni mahallenin beklentilerine cevap verebilecek bir programınız, kadronuz, söyleminiz ve siyasi iddianız olduğu için mi?
Seçmen, siyasi aktörlerin kendi aralarındaki hesaplaşmalarına göre oy kullanmak zorunda değildir.
Sandık, siyasi aktörlerin kurtuluş reçetesi değil, seçmenin tercih makamıdır.
Kaldı ki seçmen, dün söylediğini bugün inkâr eden, bugün savunduğunu yarın terk eden siyasi aktörlere karşı hafızasız değildir.
Siyasi manevraların bir karşılığı olabilir; ancak bu karşılığın mutlaka kazanç olacağını düşünmek büyük bir yanılgıdır.
Bir başka mahallenin seçmenine ulaşmak için önce kendi siyasi kimliğinizi anlaşılır kılmanız gerekir.
Aksi takdirde ne eski mahallenizde kalabilirsiniz ne de yeni mahallenizde kendinize yer bulabilirsiniz.
BAŞARI ÖLÇÜTÜ ALKIŞ DEĞİL, SONUÇTUR!
Siyasette en büyük yanılgılardan biri, kendi çevrenizden aldığınız alkışı toplumun tamamının desteği zannetmektir.
Sosyal medyada binlerce beğeni almak, salonları doldurmak, taraftarların coşkusunu artırmak elbette önemlidir.
Ancak bunların hiçbiri tek başına sandık başarısının garantisi değildir.
Siyasetçinin kendisine sorması gereken soru, kaç kişinin alkışladığı değil, kaç kişinin ikna olduğudur.
Kaç kişinin kendisini desteklediği değil, kaç kişinin güven duyduğudur.
Kaç kişinin arkasından yürüdüğü değil, kaç kişinin sandıkta tercihini ondan yana kullandığıdır.
Zira siyaset, niyetlerin değil, neticelerin de hesap vermek zorunda olduğu bir alandır.
Başarısızlığın sürekli mazeretlerle açıklanması, bir müddet sonra başarısızlığın kurumsallaşmasına yol açar.
Ve en tehlikelisi, bu durumun başarı zannedilmesidir!
Sonuçta şampiyonluk gelmeyince ne tribünün alkışı ne de futbolcunun koşu mesafesi tabelayı değiştirir.
Başarı yoksa her şey anlamsızdır!
İltifat, marifete tâbidir!
Numan CENGİZ
İlahiyatçı Araştırmacı Yazar
