Üye İradesi, Muhalefetin İç Savaşı ve 50+1 Gerçeği
Yeni Parti, ismine yakışır biçimde yeni bir uygulamaya imza attı ve genel başkan seçimini üyelerinin iradesine bırakarak tamamladı.
Tek bir kişinin dahi genel başkanlığa aday olmadığı bu seçimde, Sayın Özgür Özel'in partisine hâkimiyeti ve tabanından gördüğü teveccüh bir kez daha tescillenmiş oldu.
Kendisini tebrik ediyoruz.
Bu uygulama diğer partilerde de hayata geçirilse nasıl bir sonuç ortaya çıkardı, merak etmemek mümkün değil!
Örneğin Cumhuriyet Halk Partisinde böyle bir seçim yapılsaydı kuvvetle muhtemel en az beş aday çıkardı.
AK Parti ve MHP cephesinde ise böyle bir tablonun ortaya çıkması pek muhtemel görünmüyor. Diğer partilerde de bazı istisnalar dışında adayların çıkacağını tahmin etmek zor değil.
Bu yönüyle Türk siyasetinde örnek teşkil etmesi gereken bir uygulamaya imza atan Yeni Parti'yi ve Genel Başkanı Sayın Özgür Özel'i bir kez daha kutlamak, haklarını teslim etmek gerekiyor.
Parti üzerinde gelişen olayların ve yolsuzluk iddialarının tabanı beklenen ölçüde etkilemediği, aksine bu minvalde bir tepkisel direncin oluştuğu da ortada!
Nitekim bu konuda sağ ve sol seçmen katmanlarında belirginleşen gerçeğe daha önceki yazılarımızda değinmiştik.
OY VERMEME REFLEKSİ başlıklı yazımızda halkın psikolojisi üzerinden yaptığımız değerlendirmelerin bugün bir kez daha karşılık bulduğunu görüyoruz.
MUHALEFETİN KENDİ İÇİNDEKİ SAVAŞI
Muhalefet zemininde adeta Muhalefetler Savaşı diyebileceğimiz tuhaf gelişmelere şahit oluyoruz.
Özellikle sosyal medyada taraftarların ölçüsüz, amansız ve zaman zaman seviyeyi düşüren söylemlerini gördükçe muhalefetin iktidar olma iddiasını kendi eliyle nasıl zayıflattığını da görüyoruz.
Bu taraftar gruplarının tutumundan genel merkezlerin haberdar olmaması mümkün değil. Dahası, hepsi olmasa bile bazı paylaşımcıların bir şekilde desteklendiğine ilişkin değerlendirmeler de kamuoyunda gündeme geliyor.
Örneğin Zafer Partisi Genel Başkanı Sayın Ümit Özdağ hakkında çıkan olumsuz bir haberin CHP'li taraftarlar tarafından adeta fırsat bilinerek paylaşılması, CHP açısından nasıl bir siyasi kazanım sağlayabilir?
Tam bir muamma!
Yarın olası bir ittifak gündeme geldiğinde bugün birbirine demediğini bırakmayan bu insanların aynı sandıkta buluşup buluşamayacağı bile belirsiz.
Çünkü sol seçmen, sağ seçmen gibi değildir. Lider istiyor diye bir anda U dönüşü yapıp tıpış tıpış oy kullanma eğiliminde olmayabilir. Bunu en iyi bilmesi gerekenler de sol siyasetin kendisi, daha doğrusu parti yönetimleridir.
Nitekim Ekmeleddin İhsanoğlu'nun Cumhurbaşkanı adayı gösterilmesi sürecinde yaşananlar, hatta kendi liderleri Sayın Kılıçdaroğlu aleyhindeki tutumlar bile bu gerçeği anlamak için yeterli değil mi?
Bir muhalif partinin taraftarlarının başka bir muhalif partiye karşı yürüttüğü yıpratma faaliyetleri gerçekten manidar!
Peki, bu şekilde davranarak 50+1 nasıl sağlanacak?
Beğenin veya beğenmeyin, Zafer Partisi'nin en az yüzde 3 civarında, bazı anketlerde ise yüzde 5'e ulaşan bir seçmen potansiyelinden söz ediyoruz.
Bu seçmeni yok sayarak, küçümseyerek veya sürekli karşı cepheye iterek nasıl bir siyasi kazanç elde edilebilir?
Bir başka teknik yanlış da Yeni Parti aleyhindeki gelişmeler ve başta Sayın Özel olmak üzere milletvekilliğinden düşüm mevzusu yani fezleke sürecine bel bağlama!
Farzı muhal, Yeni Parti kaptilsa dahî CHP'nin oyu yetecek mi 50+1 için?
50+1'İN MATEMATİĞİ VAR, HATIRI DA VAR!
Türkiye'nin siyasi ve toplumsal gerçekleri ortada.
Sol seçmenin demografik ağırlığının yüzde 25-35 bandında seyrettiği bir tabloda, Cumhurbaşkanlığı seçimini kazanabilmek için sağ seçmenden oy almak zorunluluğu açık ve net!
Yeni Parti'nin kapatılması da bu bağlamda CHP açısından anlam ifade etmiyor!
Gerek sağ gerekse de solda bir kesimi küstürmenin, dışlamanın, hatta düşmanlaştırmanın parti siyaseti açısından getirisi ne olabilir?
Herkese savaş açarak bir yere varılamaz!
Bana arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim.
Bu sözün siyasi karşılığı da vardır.
50+1 gerçeği ortadayken bir adayın etrafında yeterli kalabalık yoksa, ona kefil olacak, onunla birlikte yürüyecek siyasi ortakları görünmüyorsa bu kişi Cumhurbaşkanlığı seçimini nasıl kazanacak?
Bugün iktidarda bulunan Sayın Cumhurbaşkanı bile siyasi ortaklarıyla birlikte hareket etme gereği duyarken muhalefetteki bazı çevrelerin bu uzlaşma ve iş birliği ihtiyacını görmezden gelmesi, doğrusu şaşırtıcı!
Kalabalıkların tek başına yeterli olmadığını kabul edelim. Ne var ki yalnız taş da duvar olmaz!
Siyaset, sadece kendi taraftarını memnun etme sanatı değildir. Aynı zamanda başkalarını ikna edebilme, farklı kesimleri ortak bir hedef etrafında buluşturabilme maharetidir.
Bu dengeyi korumak parti genel merkezlerinin telaşı değilse kusura bakmasın kimse, biz resmen vodvil izliyoruz!
ER MEYDANINDA HESAP BAŞKADIR!
Er meydanında pehlivanlar yağlanır, güreşir. Ancak kazanan her zaman yalnızca güçlü olan değildir. Aklını kullanan, oyun bilen, rakibinin hamlesini önceden hesaplayan pehlivan kazanır.
Amerikan güreşinde kandırmaca, gösteri ve sahte güç gösterileri olabilir.
Ama burası TÜRKİYE!
Siyaset de er meydanıdır. Burada hamasetle, sosyal medya amigoluğuyla, rakibi küçümsemekle ve herkese meydan okumakla seçim kazanılmaz.
Stratejik hatalarla muhalefetin iktidar yürüyüşü mümkün değildir.
Artık herkes oyunun kurallarına göre oynasın, ayakları yere bassın!
Siyaset de böyle olmaz, ticaret de!
Kâr, zarar ortada!
Numan CENGİZ
İlahiyatçı Araştırmacı Yazar
