MENÜDE HASSASİYET, İHALEDE AFİYET
Bizim muhterem, lokantaya girdi mi garsonu sorguya çeker:
“Evladım, bunun içinde domuz ürünü var mı?”
Garson mutfağa sorar, şef etikete bakar, gerekirse tedarikçi aranır. Muhteremin boğazından şüpheli lokma geçmemelidir.
Aynı titizliği kamu ihalesinde de gösterir:
“Evladım, bunun içinde bizim çocukların payı var mı?”
Vardır.
İçi rahatlar.
Çünkü kendisinin hassasiyetleri gelişmiştir. Salamın içeriğini ambalajından, ihalenin içeriğini akraba listesinden takip eder.
Kul hakkı meselesine gelince…
Orada küçük bir yorum farkı vardır. Kul hakkını yemez; danışmanlık hizmeti alır. Yeğenini kayırmaz; liyakatine yakından şahit olduğu için görevlendirir. Kamu arazisini peşkeş çekmez; ekonomiye kazandırır.
Ekonomi de nedense hep aynı aileye kazandırılır.
Muhteremin en büyük meziyeti, vicdanıyla muhasebesini ayrı tutabilmesidir. Vicdanı cuma günleri konuşur, muhasebesi haftanın diğer günleri çalışır. Böylece kurumlar arasında yetki karmaşası yaşanmaz.
Cuma sabahı telefonumuza mesajı düşer:
“Rabbim bizleri haramdan uzak eylesin.”
Ardından bir çiçek, bir cami, iki avuç açılmış el…
Mesajın gönderildiği telefonun faturası hangi bütçeden ödenmiştir, onu sormayız. Maneviyatın ortasında mali konular açmak yakışık almaz.
Halktan sabır isterken sesi titrer. Tasarruf derken makam aracının camını kapatır; dışarıdaki sesler konuşmasını bölmesin ister.
“Şükredin,” der.
Halk şükreder, kendisi hakediş alır.
Bir gün muhtereme sorarlar:
“Efendim, sofrada bu kadar hassassınız da yetimin hakkına neden aynı dikkati göstermiyorsunuz?”
Kaşları çatılır:
“Dinimizi siyasete alet etmeyin!”
Haklıdır. O kadar emek vermiştir; başkasının alet etmesine tahammül edemez.
Sonra cuma namazına yetişmek üzere kalkar. Şoförü kapıyı açar, danışmanı telefonunu uzatır. Yeni ihale sonuçlanmıştır.
“Hayırlı olsun efendim.”
“Kimde kaldı?”
“Bizde.”
Muhterem gülümser:
“Çok şükür.”
Bu haftaki cuma mesajı da böylece kendiliğinden yazılmış olur.
Hakan URUN
13 Kasım 2026
