Sokağın Hafızası — 3
Vitrindeki Ayakkabının Altı Temiz
Çocuk, ayakkabının altına bakıyor.
Vitrindeki mankenin ayağı biraz havada. Beyaz tabanın kıvrımları, ince kanalları görünüyor. Çocuk kendi ayağını da hafifçe kaldırıyor. Annesi elini çekiştirince indiriyor.
— Hadi, geç kalacağız.
— Bakıyorum sadece.
Kadın duruyor. Çocuğun baktığı yeri gördükten sonra gözleri fiyat etiketini buluyor. Elindeki pazar arabasının sapını öbür eline geçiriyor.
Camın üstünde büyük harflerle “YENİ SEZON” yazıyor. Çocuğun ayağındaki ayakkabının burnu açılmış. Yürürken kalkıp inen küçük bir parça. Evden çıkmadan önce bastırıp düzeltmiş olmalı. Şimdi yeniden yukarı kıvrılmış.
Kadın eğilip bağcıklarını kontrol ediyor. Bağcıklar bağlı. Parmakları, açılan burunda bir an oyalanıyor.
— Bunu daha yeni aldık, diyor.
Çocuk cevap vermiyor. İkisi de ne zaman aldıklarını hatırlıyor.
Bir vitrinin önünde konuşmak güçtür. İnsan bazen çocuğuna vereceği cevabı, kaldırımda yanlarından geçenlerin de duyacağını düşünür. Sesini alçaltır. “Bu ay” der, “önce bir bakalım” der. Çocuk, evde faturalar konuşulurken öğrendiği o bekleme dilini burada da tanır. Sormayı bırakır.
Mağazanın kapısı açılıyor. Sıcak hava kaldırıma taşıyor. İçeriden bir görevli çıkıp camın önündeki izi siliyor. Çocuk bir adım geri çekiliyor. Görevli gülümsüyor, çocuk da ona karşılık veriyor.
Oysa az önce kimseye yük olmadan bir ayakkabıya bakıyordu. Şimdi durduğu yer için bile çekilmesi gerektiğini sanıyor.
Sokakta böyle kısa duraklamalar var. Kasabın önünde fiyatı okuyup yürümeye devam eden adam. Pastanedeki doğum günü pastalarını çocuğuna göstermeden hızlanan kadın. Menüyü dışarıdan inceleyip telefonuna bakıyormuş gibi yapan iki genç. Vitrinlere bakan gözlerle fiyat etiketlerine bakan gözler aynı camda buluşuyor.
Alışverişin kendine özgü bir zamanı var. Mağaza sezon değiştiriyor. Raflar yenileniyor. Evdeyse bir ayakkabı, bir sonraki maaşa kadar dayanmak zorunda. Reklamdaki “Şimdi”, mutfak masasında “Sonra”ya çevriliyor. Bu çeviriyi en erken çocuklar öğreniyor. Daha az istemenin annelerinin yüzünü biraz olsun rahatlattığını fark ediyorlar.
Kadın doğruluyor.
— İstersen başka bir gün içine girip bakarız.
Çocuk başını sallıyor. Elini annesinin eline bırakıyor. Birkaç adım sonra ayağını yere sürterek ayakkabının açılan burnunu bastırıyor.
Vitrindeki ayakkabının altı hâlâ tertemiz.
Hakan URUN
14 Kasım 2026
