Kamusal Güven ve Özel Yaşam Sınırı
Kamu yöneticisinin özel yaşamı her durumda makamın dışında kalmaz. Görev, kamu kaynağı ve kurumsal güven aynı soruşturmada iç içe geçmişse ortaya çıkan tablo kamuoyunun da meselesi olur. Etimesgut Belediyesi hakkında yürütülen savcılık soruşturması ve bu süreçte yansıyan adli tıp raporları tam böyle bir tablo çıkarmıştır.
Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığı’nın soruşturması kapsamında görevden uzaklaştırılan Belediye Başkanı Erdal Beşikçioğlu’nun adli tıp incelemesinde, kan ve idrar örneklerinde esrarın etken maddesi THC’nin metabolitinin tespit edildiği basına yansımıştır. Ardından Başkan Yardımcısı Mutlu Kerimoğlu’nun testinde kokain yönünden pozitif bulguya rastlandığı; Başkan Yardımcısı Taylan Özgüven’in saç örneğinde ise 5F-ADB ve MDMB-INACA adlı sentetik kannabinoidlerin —halk arasında bonzai olarak bilinen madde grubunun— tespit edildiği kamuoyuna duyurulmuştur.
Bir testte madde ya da metabolit çıkması, tek başına kesinleşmiş mahkûmiyet değildir. Hüküm kurmuyoruz; yayımlanmış rapor ve soruşturma sürecini tartışıyoruz. Bu sınır, aynı belediyenin üst yönetiminde birden fazla ismin bu sonuçlarla anılmasını “kişisel mesele” saymayı da gerektirmez. Söz konusu olan, bireyler kadar kamu yönetimine duyulan güvendir.
Yolsuzluk İddiaları ve Atamaların Şeffaflık Takvimi
Soruşturmanın omurgası yolsuzluk iddialarıdır. Test sonuçları bu dosyanın yanında, yönetimin güvenilirliğini ayrıca zedeleyen ikinci bir başlık olmuştur. Bunun yanında atamaların takvimi ve gerekçesinin de açıklanması gerekir. Somut örnek ortadadır. 24 Ağustos 2026’da CHP Etimesgut İlçe Başkanlığı değişmiş; Melih Tıraş’ın belediye özel kalemine geçmesinin ardından Yurdal Gültekin il onayıyla ilçe başkanlığına getirilmiştir. Asıl açıklanması gereken, bu tür görev değişikliklerinin ne zaman, hangi unvanla ve hangi gerekçeyle yapıldığıdır. Bu takvim ve gerekçe şeffafsa tartışma biter; değilse ortada liyakat ve siyasi sorumluluk sorunu var demektir.
Ankara Kulisleri: Usûl ve İlçe Yönetiminin Statüsü
Tablo bu. Asıl soru bundan sonra. Ankara’da konuşulan da budur. Sessizliğin yalnızca “bekleyelim” taktiği olmadığı; ilçe yönetiminin statüsünün hâlâ tam netleşmediği anlatılmaktadır. İl Başkanlığı onayıyla Etimesgut ilçe başkanlığına getirilen Yurdal Gültekin’in görevi yerel olarak duyurulmuş; ancak başka ilçelerin MYK kararıyla atandığı basına yansırken, Etimesgut ilçe yönetimine dair benzer bir MYK onayı kamuoyuna düşmemiştir. Aynı çevrelerde bu atamada belediye yönetiminin tavsiyelerinin de rol oynadığı dile getirilmektedir. Asıl mesele kişi değil, usuldür: ilçe yönetiminin statüsü genel merkez kararıyla netleşmeden örgütün susması, güven sorusunu kapatmaz.
Genel merkez çevresinde bu tablonun “arınma” iddiasını zayıflattığı, bu nedenle Etimesgut ilçe yönetiminin yeniden gözden geçirilmesinin kaçınılmaz olduğu konuşuluyor. Üst yönetim adli tıp raporlarıyla gündemdeyken, atamaların takvimi ve gerekçesi kapalıyken, ilçe yönetiminin statüsü net değilken sessizlik tarafsızlık değil; sorumluluğun ertelenmesidir.
Eşit Ölçü ve Gönüllü Test Sorumluluğu
Keçiören’de gönüllü test üzerinden şeffaflık konuşulabiliyorsa —o uygulamanın kendisi tartışmalı olsa da— Etimesgut’ta aynı ölçünün neden yok sayıldığı da konuşulmalıdır. Talep, peşinen mahkûm etmek değil, ölçünün eşit uygulanmasıdır. Başkan vekili ve ilçe yönetimi tek soruya cevap vermelidir: Görevdeki kadro, gönüllülük esasıyla benzer teste açık mıdır, değil midir?
Hukuki sorumluluğu mahkeme belirler. Siyasetin sorumluluğu ise karar beklemeye indirgenemez. Muhalefet iktidardan şeffaflık isterken aynı ölçüyü kendi yönetiminde göstermek zorundadır. Etimesgut’ta ihtiyaç duyulan şey savunma refleksi değil, açıklıktır. Atamaların takvimi ve gerekçesi, ilçe yönetiminin statüsü ve gönüllü test sorusu cevapsız kalırsa kaybeden bir ilçe yönetimi değil, kamuoyunun güvenidir.
A.Doğukan DOĞAN
dogukan432@gmail.com
