Türkiye’de siyasetin yeni bir modası var. Eski siyasetçiler bir araya geliyor, yeni bir parti kuruyor, ardından büyük bir heyecanla ülkeye değişimin müjdesini veriyor.
Eskiden buna adres değişikliği denirdi. Şimdi siyasi yenilenme deniyor.
Geçen gün televizyonda İlay Aksoy, Bahadır Erdem’e sordu.
“Neyiniz yeni?”
“Ahlakımız yeni.”
“CHP’nin içindeyken o ahlakınız yok muydu?”
Erdem, o zaman da aynı ahlaka sahip olduklarını söyledi.
Güzel. Ahlak aynı, siyasetçiler aynı, geçmiş aynı. Peki yeni olan ne?
Partinin antetli kağıdı mı?
Acaba siyasi ahlakın garanti süresi parti değiştirince yeniden mi başlıyor?
Biraz da yeni partinin şeceresine bakalım.
Daha düne kadar CHP’de siyaset yapanlar, yönetiminde bulunanlar, kararlarına katılanlar şimdi yeni bir başlangıçtan söz ediyor. Elbette ayrılabilirler. Kimse ömür boyu aynı partide kalmak zorunda değil.
Ama ayrılırken insan geçmişini de anlatır.
Dün savunduğunuz kararlar bugün yanlışsa, o gün neden savundunuz? Yanlış olduğunu o zaman da düşünüyorsanız neden sustunuz? Yok, hepsi doğruysa neden ayrıldınız?
Bir insanın fikrini değiştirmesi ayıp değil. Fikrini değiştirdiğini söylemeden geçmişteki sorumluluğundan kurtulmaya çalışması biraz tuhaf.
Bizde nedense seçim kazanıldığında başarı herkesin, kaybedildiğinde sorumluluk tek kişinin oluyor.
Dün aynı masada oturanlar bugün o masanın ne kadar kötü yönetildiğini anlatıyor.
Peki kararlar alınırken siz neredeydiniz?
Çay servisiyle mi ilgileniyordunuz?
Yoksa yeni partiye geçerken eski sorumluluklarınız da üyelik kartınızla birlikte iptal mi edildi?
Böyle bir uygulama varsa açıklansın. Vergi borçları için de düşünebiliriz.
Üstelik yeni ahlak iddiasının konuşulduğu gün, CHP’nin 2023 kurultayına ilişkin ceza davasında dokuz sanık hakkında iki yıl birer ay hapis ve siyasi yasak kararı verildi. Üç sanık beraat etti. Hakkında mahkumiyet kararı verilenler arasında YENİ Parti’de il başkanlığı yapan isimler de bulunuyor.
Kararlar henüz kesinleşmiş değil. Sanıklar suçlamaları reddediyor ve davanın siyasi amaçlarla yürütüldüğünü savunuyor. Hukuken bu kişileri suçlu ilan etmek doğru olmaz.
Fakat yeni bir siyasi ahlaktan söz edenlerin, kendi partilerindeki şeffaflık ve hesap verebilirlik ilkelerini açıklaması da gerekir.
Delegelerin iradesini nasıl koruyacaksınız? Adaylarınızı hangi ölçütlerle belirleyeceksiniz? Parti parasını kim denetleyecek?
Torpil bitecek mi, yoksa yalnızca torpil yapılacak kişilerin telefon numaraları mı değişecek?
Yolsuzluk ya da rüşvet iddiası kendi arkadaşınız hakkında ortaya atıldığında da aynı açıklığı gösterecek misiniz?
Yoksa o meşhur cümleyi mi duyacağız?
“Yargı sürecini bekleyelim.”
Elbette bekleyelim. Hukuk herkes için geçerli olmalı. Yeter ki bu sabır yalnızca siyasi arkadaşlarımıza gösterilmesin.
Bir de memleketin haline bakalım.
AKP yirmi dört yıldır iktidarda. Bir kuşak büyüdü, üniversite bitirdi, iş aramaya başladı. Emekliler geçim derdinde, gençler gelecek kaygısıyla yaşıyor.
Muhalefette ise yenilik hiç bitmiyor.
Yeni liderler, yeni kadrolar, yeni partiler…
Memlekette yeniliğin bu kadar bol, sorunların bu kadar eski kalması da ayrı bir başarı doğrusu.
Emeklinin maaşı yeni parti kurulunca artmıyor. Gençler yeni sloganla iş bulmuyor. Mahkemeler yeni amblem görünce daha hızlı karar vermiyor.
Bunların nasıl değişeceğini anlatmak gerekiyor.
Ama siyasetçilerimizin başka bir yeteneği var. Henüz icraat yapmadan başarılarını anlatabiliyorlar.
Bir de anketler var tabii.
Bazıları henüz seçime girmeden kazanıyor, hükümet kurmadan ülkeyi yönetiyor, bir tek karar almadan tarihe geçiyor.
İnsan televizyonu açıp seçim sonuçlarını kaçırıp kaçırmadığını kontrol etmek istiyor.
Keşke emekli maaşları da anketlerde yükselse. Bir araştırmada yüzde otuz, ötekinde yüzde kırk… Hiç değilse kağıt üzerinde biraz rahat ederdik.
Ne var ki market kasasında anket sonucu geçmiyor. Ev sahibi kira günü siyasi yükseliş grafiği kabul etmiyor.
Peki siyasette gerçekten yeni olan ne olacaktır?
Önce ahlaklı olmak. Çalmadan, çırpmadan, devletin malını babasının mirası sanmadan siyaset yapmak. İhaleyi eşe dosta dağıtmamak, makamı akraba yerleştirme bürosuna çevirmemek. Milletin parasıyla zenginleşmemek, zenginleşen arkadaşına da göz yummamak.
Haksızlığa uğrayanın hangi partiden olduğunu sormamak. Mazlumun yanında durmak için kendi mahallenden olmasını beklememek. Mağdurun hakkını savunurken oy hesabı yapmamak.
Devletin kapısını vatandaşa açmak, yakınlarına değil. Liyakati dilinden düşürmeyip iş göreve gelince yeğenini hatırlamamak. Kendi arkadaşının yaptığı yanlışa da yanlış diyebilmek.
Memleketin çıkarını kendi siyasi geleceğinden üstün tutmak. Seçim kazanmayı memleketi kazanmak sanmamak. Ve iktidara geldiğinde muhalefetteyken şikayet ettiği düzenin yeni sahibi olmamak.
İşte bunlar yeni olur.
Üstelik bunların hiçbiri yeni icat edilmiş şeyler değil. Yıllardır söyleniyor. Bir türlü uygulamaya sıra gelmiyor.
Vatandaşın istediği de öyle büyük bir mucize değil. Çalmayın, çırpmayın, hakkını yemeyin, adaletli olun, memleketi kendinizden çok sevin.
Bunu başarabiliyorsanız gerçekten yenisiniz. İster dün kurulmuş bir partide olun, ister yüz yıllık bir partide.
Ama geçmişinizin hesabını vermeden, neyi değiştireceğinizi anlatmadan yine kaç kişinin size katıldığını, hangi ankette kaç puan yükseldiğinizi söyleyecekseniz…
Anketler mi?
Çıkaralım külahımıza anlatın.





